Her iç çekiş ayrılıktır biraz Ve biraz hüzündür İçine sığdıramadığın kadar büyük gelir yaşadıkların İç çekişlerinde gizlidir dokunup kaçan yüzler tenine Ya da dokunup kaçtıkların, başka bir güne.... kemikleşmiş hüzünlere takılır nefesin geçerken boğazından ne almak mümkündür nefesini ne de geri vermek ne geçmişe dönmek ne geleceğe gülmek... tüm gizlerinin, kırık dökük yaralarının, yarım yamalak anılarının çırpınmasından başka bir şey değildir... Her iç çekiş ayrılıktır biraz, Çaresizliğin zamansız sesidir... Çıkın ettiğin ne varsa, derleyip toplayıp Dağılmasıdır ansızın yüreğine Suyun üstünde taşı sektirmek gibi Dalga dalga vurmasıdır seni sen yapan geçmişinin tüm benliğine Her iç çekiş anımsamaktır biraz, Silinmeye yüz tutmuş anıların üzerinden geçmektir... Bir nefeste... Ve her iç çekişte tazelenir yaşadıkların Kahpe bir oyundur belki de... Yalnızca, aşktır hatırladıkların Kötü, çirkin sahneler boğulmuştur çoktan En haklı olduğun anları bile unutursun Haklı çıkarmak adına aşkı hiç yoktan.... Acıtırsın canını kendi kendine Oysa............... İç çekişlerin ne geçmişe döndürür seni Ne de gönderir geleceğine... Kahpe bir oyundur Sinsi bir çığlıktır, Çaresizliktir sadece....

Gül Yazganarıkan

Yalan oğul yalan bütün sevgiler, aşklar, Gün gelip düşman olur en deli aşıklar. Dalgalı bir deniz gibidir önceleri yürek, Fırtınaya yakalanmış Sal gibi sendeleyerek, Limana yaklaşır yavaş yavaş, Ben diyeyim hayal! sen de gerçek… Rüya mıdır, kabus mudur bitmiştir nihayet! Aşk dediğin işte bu, bir yalandan ibaret… Tek bir aşk vardır geriye kalan, Onda ne riya, ne de yalan Sana adanmış bir can. Yaşamak acı olur yanında yoksan… Seninle var olmuştur. O ki ana yüreğidir. Kor kor yanan Sonsuz aşka mekan Gökyüzünde Tanrı vardır tapılan, Yeryüzünde evlattır, bu duyguyu yaşatan… Cennet kokusu nasıldır bilir misin oğul, İşte o senin kokun, Cenneti yeryüzüne taşıyan… Cehennem! ! Cehennem ise, senin yokluğundur. 3 EYLÜL 2003 ÇARŞAMBA 10.55

Gül Yazganarıkan

Ben sustum Sen de sus Ne olur tembihle gözlerini Onlar da sussunlar Kirpiklerini çek etlerimden Değme gözbebeğime Yorgunum ben Ellerim ürkek benim suskun Dokunursan konuşur biliyorum Çekme öyle kokumu içine Verirsin geri bir nefes gibi korkuyorum Sus beni, estirme deli deli Belki bahar yeli yalancıdır Erkendir belki Dokunma tomurcuklarıma Vaktinde açsın çiçekleri Sus.... gözlerin de sussun...

Gül Yazganarıkan

Yolun yolumdur, Acın, acı’m... Sevincin, kanattır ruhuma, Yokluğun yokluktur... Tüm denizleri ucuca eklesem Yokluğun etmez... Uçurumları üst üste koysam O uçurumlar ki, yokluğunu tarife yetmez... Dümdüz bir ovanın ortasında, Yalnız bir ağaç görsem O ben olurum... Rüzgar vurdukça dallarına Kendime dokunurum... Üşürüm... Bir çöl ortasında Sensiz kum fırtınasında O ben olurum... Savunmasız savrulurum... Gözlerim görmez benim, Dilim söylemez senden başka Kul ne kadar acizce, yüce rabbin yanında, Şiirlerim de öyle acizler yokluğunda....

Gül Yazganarıkan

Ben de terkettim beni senden sonra Yaktım kendimi Yaktım Senden kalan son korla Tutuşturdum eteklerimi Saçlarımı Kirpiklerimi Önceleri bekledim su serinliğinde gelişini Bir damlan yeterdi Bir damla Söndürürdü ateşi Küllerim çığlık çığlık büyüdü önce... bir damla dokunuşken beklediğim sözlerin ayazı vurdu yüzüme... rüzgara karıştı küllerin de... Biriktiremedim göz yaşlarımı Ve çığlıklarımı Acının sesini tutamazsın ki elinde... Hani belki olmuştur seninde Kaçmıştır uykun gecenin bir yerinde Bir çığlık değip geçmiştir kulağına Belki bir çocuk sesinde Ya da rüzgar, uğultu eşliğinde Vurmuştur pencerene Ürpermiştir için Yalnızlığında ve karanlığında gecenin Kendi nefesin korkutmuştur seni Bir yumru bir anda boğazında Kül rengi... Bendim aslında ürperten seni... O sıra tutuşturmuştum kendimi... .............................................Anlamadın ki....

Gül Yazganarıkan